Gdzie jest granica i potrzebnie czy nie

(1 votes, average: 5,00 out of 5)

 Loading ...

…między tym co sobą demonstrujemy a tym czego naprawdę chcemy? Można krzyczeć i obwieszczać światu przy każdej okazji że się nie kocha i nie chce być kochanym a tak na serio szalenie potrzebować miłości, można zaznaczać na FB że ani za autobusem ani za facetem się nie biega a poniżyć się w rozpaczy i nadziei na jego akceptację. Czy to kwalifikuje się jako kłamstwo? Czy jeśli asekuracyjnie oszukujemy samych siebie to też jest źle? Chyba tak bo przecież jak uda nam się wmówić coś sobie to przy okazji wszystkim innym też będziemy wciskać ten sam kit. Ile tego można znieść? I po co to wszystko? Ze strachu, ze wstydu, z wygody? A może to samoobronne mechanizmy włączają się wtedy kiedy trzeba i pieprzą potrzebnie lub niepotrzebnie w głowie?
Mi powoli mija potrzeba przebywania w stanie zabunkrowania bo zaczynam dostrzegać więcej niż ostatnimi czasy. Boję się tylko że jak szczerze przed sobą przyznam że czegoś potrzebuję to włączę sobie na to ciśnienie i jeśli zwyczajowo znów nie wyjdzie to będę rozczarowana a rozczarowań nie lubię. Nudzę się normalnością ale zbliżam się do momentu kiedy znów potrzebna mi jej namiastka, choćby po to żeby poczuć że „yy, to nie dla mnie”. To nie jest do końca zdrowe że ciągle chcę zmian, że cokolwiek by się nie działo to szukam więcej, lepiej, inaczej. I to nie jest też tak że nie mam satysfakcji. Mam, ogromną, kocham życie, jestem nim ciągle naćpana. Szukanie, znajdowanie, nieznajdowanie to wszystko daje siłę. Jak to powiedział kiedyś mój soulmate Szara Eminencja – to jak z psem co goni za autem dopóki ono jedzie. Gdy już je złapie to kończy się frajda.
Pójdę za śladem Gośki i włączę wam coś co mi gra w głowie, co włącza motylki, wywołuje duże emocje i sprawia że mam ochotę pojechać do lasu i wydrzeć się na całe gardło by się jakoś z tego naładowania oczyścić.

PS. Widziałam dziś Untold Story o Freddie’m